Zoeken

Reizen de pan uit

omdat je op reis én thuis kunt genieten!

Een weekend Barcelona

Een weekendje naar Barcelona is altijd een goed idee. In het voorjaar hebben wij heel veel leuke dingen gedaan in deze heerlijke stad. Wat dan? Nou dit:

  • Slapen in het Yurbban Trafalgar Hotel, wat een tophotel! Erg vriendelijk personeel, heel hip hotel met supergrappige details, een dakterras met een zwembad met een panoramisch 360-graden uitzicht op Barcelona en  goede ligging. Echt een aanrader!

 

  • Geluncht bij Casa Lolea op aanraden van het hotel. Zeker geen spijt! Heerlijk eten, goede sangria en vriendelijke bediening! Echt een van de toppers van dit jaar. Reserveren is wel aan te raden.

dsc_0111

  • Met de funicular naar Montjuïc, genietend van het uitzicht. En daarna dwalend weer naar beneden.
  • Op zaterdagochtend genieten van de Gracia Neighborhood Food & Market Tour van Devour Barcelona. We gingen naar heel veel verschillende stops en naar de markt. Daarna heb je voorlopig geen trek meer! En met de tour ga je bovendien ook door de wijk Grácia.
  • Uiteraard naar Sagrada Familia. Tip: ga aan het einde van de dag, ongeveer een uur of anderhalf uur voor sluitingstijd. Dan loopt de kerk leeg en kun je in rust genieten van dit bouwwerk. Wij hebben toen echt super foto’s kunnen maken! Je kunt je tickets online kopen. Je koopt je kaartje voor een bepaald tijdstip. Wil je meer leren over het gebouw, boek dan ook de audio tour!
  • Een bezoek brengen aan Park Guëll. Het park zelf zijn we niet ingegaan. Heel druk, lange rijen en het uitzicht rondom was al schitterend!
  • Uiteraard even naar La Rambla (maar ook heel snel weer weg!)
  • Naar een wedstrijd van FC Barcelona. Een toevalstreffer en er waren nog kaarten ook! Het hotel was zo vriendelijk om ons aan de kaarten te helpen (en ze uit te printen).

imag0685

  • Als afscheid een bezoek aan Parc de la Ciutadella en uiteraard nog even naar het strand!

 

Vietnam: onze reis en tips!

Precies een jaar geleden, in 2015, reisden we af naar Vietnam. Daar genoten we ruim twee weken van dit schitterende land. Lees hier over onze avonturen. En natuurlijk onze tips!

Hanoi

Wij vonden Hanoi een fijne stad en het was voor ons de uitgangsbasis voor Sapa en Ha long bay.

We hadden oorspronkelijk één nacht geboekt in Oriental Central Hotel (met airport pickup), maar daar moesten ze onderhoud plegen aan de airco, dus zaten we uiteindelijk in Oriental Suites. Het hotel is prima gelegen en ze bieden een erg goede service (beste die wij hebben gehad in Vietnam, en ze zijn allemaal goed)! Na de eerste nacht gingen wij twee dagen naar Sapa en aansluitend naar Bai Tu Long Bay. We mochten onze bagage in het hotel laten en tussendoor twee keer gebruik maken van een kamer om te douchen. Zelfs toen we om vijf uur in de ochtend terugkwamen uit Sapa! De kamers zijn prima, de bedden (en met name de kussens) goed. Niet alle kamers hebben een raam, dus als je daglicht wil, moet je hier om vragen. Alles bij elkaar een fijne start van onze vakantie in Vietnam en een goede kennismaking met het land. En als dank kregen we zelfs nog een pak koffie mee! 🙂

We hebben één van de avonden ook gegeten in het restaurant van het hotel. Zo fantastisch als het hotel was, wij vonden het diner tegen vallen. Het concept is goed, dat je kunt kiezen voor een vast menu, maar het was niet helemaal ons ding. Jammer. Kwaliteit was prima, maar de smaken waren niet het niveau wat je in Vietnam verwacht. Ook raar, want het ontbijt was prima.

Het hotel ligt heel dicht bij het Hoan Kiem meer, dus daar zijn we de eerste avond na aankomst heen gegaan en hebben we ergens boven gegeten met uitzicht op het meer.

Eerste dag in Hanoi zijn we gewoon de stad gaan verkennen, hebben we de trip naar Bai tu Long geboekt en zijn we naar Hoa Lo Prison gegaan. In deze gevangenis vind je een klein museum waar je meer informatie vindt over de geschiedenis van de gevangenis (in tijd van de Fransen en de Vietnamoorlog). Een bouwsel van de Fransen dus, om “opstandige” Vietnamezen onder erbarmelijke omstandigheden te corrigeren, meer dan één met fatale afloop. Na de bevrijding hebben de locals geleerde lessen nog ‘ns uitgevoerd op de Amerikaanse gevechtspiloten. Volgens foto- en filmmateriaal is het een vakantie geweest voor ze, wij twijfelen hier toch nog aan.

vietnamencambodja2015_00010
Uitzicht op het Hoan Kiem meer

 

Je leest dat een must voor iedere toerist in Hanoi een bezoek aan een waterpoppenshow is. Tja, wij hebben dit dus niet gedaan. We hebben één keer een show gehad in Indonesië en dat duurde zo lang, dat we deze kunstvorm aan ons voorbij lieten gaan….

Verder hebben we vooral lekker rondgewandeld en het land leren kennen. Heel fijn!

Sapa

Onze eerste volle dag hebben we ‘s avonds de nachttrein naar Sapa genomen ( in Nederland al geregeld, zowel de trein als de wandeling). Sapa is eigenlijk wel echt een must do. Wij vonden het echt geweldig. In de maanden juni tot september zijn de rijstvelden het mooist groen; vanaf half september verandert de kleur langzaam van groen naar bruin (dat zou ik dus wel even checken).

De trein hadden we in Nederland dus al geboekt via http://www.traintosapa.com/. Zij pikken je namelijk ook op bij je hotel. Er zijn heel veel verschillende aanbieders, maar ze verschillen volgens mij niet heel veel van elkaar. Wij gingen heen met de Sapaly en terug met de Fansipan. Allebei prima. Zou wel oordoppen en een ooglapje meenemen (die hadden wij toevallig in het vliegtuig gekregen en die kwamen goed uit).

Om half acht ‘s ochtends kwamen we aan in Sapa bij The Sapa Sisters, we kregen een ontbijtvoucher en wat handdoeken om te douchen, na dit alles verplaatsten we naar de wachtruimte waar we Su, onze gids ontmoetten. Su is een lokaal meisje van 1.45m en we verwachten zo’n 22 jaar oud, met lang zwart haar in een staart gebonden en een opgewekt, expressief gezicht.  Ze spreekt prima, razendsnel Engels en loopt vlug als de wind met haar korte beentjes. Na ons vertrek bij Sapa Sisters, haakten direct twee dames in lokale traditionele kleding aan, naast de gids bleven zij bij ons tijdens de trekking. Af en toe had ik het zwaar, was het terrein echt moeilijk, maar zij en de dames die de eerste dag met ons meeliepen hielpen me daar door heen. Van de lokale dames moet je vervolgens wel iets kopen, maar ik gebruikte mijn tasje tijdens de vakantie met veel plezier ;). De uitzichten over de trapsgewijze rijstvelden die de bergen van alle zijden beklimmen zijn adembenemend. Er liepen bijzonder weinig toeristen op de door Su gekozen route, wel kwamen er vaak bepakte motoren de paden van doorgaans nauwelijks een meter breed oprijden. Aansluitend op de kleine omweg die onze gids voor ons bedacht had, kwamen we bij de lunchlocatie. Het tweede deel van de tocht was korter, maar de temperatuur moordend. Niet veel later arriveerden we bij onze homestay, de score: tweeëntwintigduizend stappen, 17,8km, 1700kcal en heul veul zweet. Gelukkig werden we verwelkomd met een gruwelijk bittere Vietnamese groene thee, dat helpt dus niets. Behalve wij sliepen ook een Vlaams stel en twee Nederlandse vriendinnen bij deze familie. Alles is vrij primitief, een paar gammele plastic stoelen buiten, douche en (gelukkig) een westers toilet. Na een uitgebreid en héérlijk diner schoof de gastvrouw Ahn aan. Ze zette een met glaasjes gevuld dienblad op tafel en een gevulde waterfles ernaast, schonk in en gaf er ieder één, “happy water” noemt ze het. Na twee kort op elkaar volgende rondjes stopten wij, toen het nog kon. Om half elf vonden we het tijd ons matras op de entresol van de woning op te zoeken…

De tweede dag vertrokken we rond een uur of half 10 weer. We stapten in onze, door het stof, rood gekleurde schoenen. We konden met Su de intensiteit van de route overleggen. “Hard way is all the way up the mountain en then all the way down. We go up, down and up and down. Road same same, small. Sometimes rocky, sometimes slippery, so be carefull.” De tocht begon direct met een licht klimmetje, die langzaamaan steiler en steiler wordt. Omdat we geen eiermutsen, zadelkleden of traditionele beenwarmers meer nodig hadden, stuurden we de sherpa die dag maar weg. Bij het eerste uitkijkpunt over de vallei zei Su dat ze die nacht gedroomd had over dode mensen en dat het daarom dus gaat regenen….(?). De dag vorderde, het ‘makkelijke’ parcourswas in de 35+ graden toch uitdagend genoeg, en de toch bracht ons via smalle zandpaden van zo’n 50cm breed de bergwanden op en af. Zo nu en dan stopten we bij een uitkijkpunt. Na de waterval (daar is het wel druk (en steil!), stapten we het bamboebos in, daarna nog een klein stukje door de rijstvelden en een stevige klim omhoog. We stapten hier de normale weg weer op, waar we in de eerste regendruppels de laatste kilometer aflegden. De wandeling was ten einde, alleen nog even lunchen, met uitzicht op een felle regenbui. Na de lunch bracht een bus ons terug naar Sapa, waar we ons op konden frissen en met een biertje na konden genieten van de trip en de nachttrein naar Hanoi te nemen.

We hebben twee schitterende dagen gehad, mede dankzij onze opgewekte, vrolijke kleine gids Su. Su heeft ons meegenomen over mooie paden en door leuke dorpen. Bovendien waren er echt stukken waar we geen enkele andere toerist tegen kwamen. Ook de homestay was erg leuk, de familie was erg aardig en we hebben heerlijk gegeten én geslapen. De natuur en de omgeving is echt schitterend. Wel goede schoenen meenemen!

Ha Long Bay

De ochtend dat we terugkwamen uit Sapa gingen wij direct naar de kust, richting Ha Long Bay. Ha Long Bay is heeeeel toeristisch, wij hebben zelf gekozen voor een trip naar Bai Tu Long Bay. Dit ligt ten noorden van Halong Bay en is een kleinere baai. Ook hier steken de mooie rotsen recht op uit zee, maar de baai is minder bekend dan Halong Bay en dus ook een stuk rustiger. Met datzelfde mooie uitzicht op de kalksteenformaties van Halong Bay. Het is wel 6 uur rijden vanaf Hanoi. Wij vonden het mooi en kunnen niet zeggen hoe Ha Long Bay is. Wel kwamen wij er dus langs met de bus en stonden er echt hordes toeristen. Wil je foto’s zonder toeristen ga dan naar Bai Tu Long, maar wellicht dat het wel wat minder spectaculair is. Wij hadden het geboekt via Etnic travel (wij zijn daar binnen gelopen tijdens onze eerste dag dat we in Hanoi waren). We werden opgehaald vanaf het hotel rond 8 uur met een busje en vervolgens reden we via Halong Bay (om daar mensen af te zetten) naar de opstapplaats van onze boot. De reis duurde erg lang, bijna 6 uur. Daar aangekomen kregen we lunch aan boord van de boot en gingen we varen. We waren in totaal met 8 gasten en een gids. De gids was al bijna twee weken met twee van de gasten op pad. Omdat we later waren vertrokken werd het programma om gegooid: dezelfde dag fietsen en de volgende dag kajakken. Na een paar uur varen kwamen we aan bij het eiland en gingen we met mountainbikes en helmen op pad. Na een kilometer fietsen en wat ruig terrein kwamen we aan op het strand waar we konden zwemmen. Verwacht hier geen idyllisch plaatje: het strand ligt vol met afval. Maar ook hier geen enkele andere toerist. Na een half uurtje gingen we weer fietsen. We moesten nog aardig hard fietsen om voor het donker aan te komen bij de homestay. Het niveau van de groep verschilde nogal en de gids hield hier geen rekening mee. Ze vroeg wel af en toe of het ging, en het was een lange rechte weg, maar als er iets gebeurd zou zijn, had zij het niet geweten omdat ze vooraan fietste. Uitzicht was wel mooi en we konden nog net de zon achter een berg zien schuiven. We waren net op tijd bij de homestay. Het was een prima homestay, maar omdat ze lodge hadden gezegd bij het boeken, hadden wij andere verwachtingen. Maar we hebben op zich prima gegeten en een eigen kamer met airco en eigen badkamer was welkom. Ontbijt was ook ok (pannenkoeken). Na het ontbijt gingen we met z’n allen in een tuktuk terug naar de boot. Wederom eerst een paar uur varen door de prachtige baai. We legden aan bij een vissersbedrijf midden op het water (in een baai) waar de kajakken klaar lagen. Kajakken en zwemmen en na een tijdje weer op pad. Om terug te varen naar het vaste land. Onderweg kregen we lunch en rond twaalf uur gingen we weer van boord en de bus in. Gelukkig dit keer wel in één keer naar Hanoi, maar alsnog duurde dat vijf uur. Samenvattend vonden wij het een prima ervaring met mooie uitzichten. Maar in andere landen hebben we wel meer van dit soort tochten gemaakt en die waren gewoon net iets beter en mooier. Maar er waren echt geen andere toeristen. Kortom: Bai Tu Long is een aanrader, ik zou alleen even goed kijken of er ook andere aanbieders zijn of in ieder geval met minder poespas. En houd rekening met lange reistijden.

Hoi An

Vanuit Hanoi zijn wij gevlogen op Hoi An, of eigenlijk Du Nang. En we hebben ons weer op laten halen bij de airport 😉

vietnamencambodja2015_00371

  • Eerste twee nachten zaten wij in Hoi An Holiday Villa: ligt precies tussen de stad (2km afstand) en het strand (2km afstand) in. Wij verbleven hier twee dagen en zijn toen naar een hotel dichter bij het centrum gegaan: Ha An. Ook niet helemaal in het centrum, maar wel meer op loopafstand. Beiden hebben goede service en fijne kamers.
  • Laat op maat gemaakte kleding maken (of schoenen)!! Het is écht heel goedkoop. We hadden twee overhemden, allebei een wollen jas en een jurk. Je kunt het echt helemaal zelf ontwerpen en het wordt dus echt op maat gemaakt. Gewoon een plaatje meenemen werkt ook! Gewoon doen dus en hou er ruime voor in je koffer en denk er van te voren alvast over na.  Verder is het aan te raden om van te voren goed te vragen hoelang het duurt voordat jouw kleding of schoenen klaar zijn. Bij ons was het de volgende dag al klaar voor de eerste pasronde en hebben we een beetje gebluft over dat we eerder weggingen. Wij hebben het laten maken bij: Tuong Tailor.
  • Wij hebben een snorkeltrip gedaan naar Cham Island, was leuk. Geregeld via Blue Coral Diving (gewoon binnengelopen, zit in het oude centrum). Je kunt ook duiken via hen. Goede organisatie. Met een omgebouwde vissersboot ga je de zee op en ze hebben goede begeleiding. Qua snorkelen was de eerste locatie niet heel spannend, er is wat zacht koraal een paar vissen. Wat wel gelijk opviel waren de prachtige indigo blauwe zeesterren die zich tussen het koraal aan de rotsen vastgrijpen. Bij het volgende punt bood een prachtig kleurenpalet aan hard koraal en vissen uit tropische aquaria. En ons hoogtepunt was toch wel een een meters brede school met (denken wij) een twintigduizend piepkleine visjes. We zijn er rustig heen gezwommen en daarna stil gaan drijven: toen de rust was wedergekeerd waren we volledig omringd door de visjes en dreven midden in de school, een geweldige en rustgevende ervaring!
  • Na de snorkeltocht deden we op advies van hotel, Tripadvisor en Lonelyplanet een Vietnamese proeverij bij Miss Ly.
  • We hebben ook een fotografie tour (Countryside sunset fotoworkshop) gedaan met Pieter Janssen van Hoi An Photo Walks. Leuke vent (houdt wel van praten) en je ziet de stad van een andere kant. Letterlijk, want je gaat ook met de boot naar de overkant met deze specifieke tour.
  • Mia Coffee is een leuke plek. Lekker! Prima frappuchino en een simpele lunchkaart. Prima wifi en in de ventilatoren is het ook nog uit te houden.
  • Mocht je op zoek zijn naar een massage is Aaron Spa een goede optie. Massage was lekker, ze namen uitgebreid de tijd. De ambiance was wat minder, weinig privacy en je kleren moet je gewoon onder de massagetafel leggen. De manicure was niet zo goed. Nagellak was uitgedroogd en werd niet mooi op gedaan. Die zou ik niet doen. Maar voor een massage prima plek.
  • We hebben een streetfoodtour gedaan: héle leuke gids! En heeeeeelijk eten! Echt een aanrader! Op de eerste stop was het eindelijk zover: onze eerste Bahn Mi in Vietnam! Een heerlijk verse baguette gevuld met paté, varkensvlees, dressing, ei en zure groenten een waar genot! Een straat verder volgde de tweede, een snack, gefrituurd deegbakje met een kwartelei, papaja, sla en sambal. Na vijf minuten lopen stopten we bij een volgende verkoper, hier serveren ze een Vietnamese specialiteit. Gekookt, half ontwikkeld eendenei, inclusief foetus. De gids zei dat het niet bij de tour hoort, maar we wel mogen proeven, deze sloegen wij even over. Na een rondleiding over de centrale markt kwamen we bij stop nummer drie, saté van varkenshaas met groenten gerold in rijstvellen en pindasaus om te dippen. Voor de vierde en vijfde gingen we de steegjes van de binnenstad in. Vier is een tweeluik, gefrituurde wonton belegd met tomaat en zoetzure saus (de gids noemde het Aziatische pizza) en gebakken dumplings. Vijf was een vegetarisch buffet met verschillende groente gerechten, de bittere meloen is even wennen! Als laatste het dessert, dit waren aparte gevallen, een gevuld tapioca balletje en nog een andere die we niet hebben onthouden. We sloten dit alles af met volle magen en een biertje bij de Chinese brug in het oude centrum, en nog één, en nog……….
vietnamencambodja2015_00330
Bahn Mi halen!

 

Ho Chi Minh

Vanuit Hoi An zijn wij naar Ho Chi Minh gevlogen en hebben we ons weer op laten halen bij de airport. We hebben al steden als Bangkok en Jakarta meegemaakt, maar oversteken hier is van een andere orde. Als je bij een zebrapad aankomt remt niemand af een golf aan scooters raast voorbij, links en rechts de auto’s passerend. Er is een oorverdovend kabaal van toeters. Idee is gewoon de weg op stappen en rustig doorlopen, het verkeer gaat vanzelf om je heen. Er wordt ook gezegd, oversteken in Vietnam is als Nike, just do it! Ik zou achteraf willen dat ik het gefilmd had!

  • We zaten drie nachten in http://www.cathuyhotel.com/ Heel goed gelegen in het backpackersdistrict, dus lekker in de rumoer, maar wel een van de ‘mindere’ hotels als je het vergelijkt met onze andere plekken. Ontbijt is vrij summier (al is het brood wat je krijgt wel prima) en er is geen lift. Maar kamer is ruim (wel onlogisch ingedeeld), heeft een airco en ze hebben wifi.
  • Uiteraard zijn we naar het War museum geweest. Tip van ons: let op de openingstijden (ze zijn van 12 – 14 uur gesloten….). Het is een museum vol foto’s gemaakt door de internationale journalisten, die tijdens de oorlogen met zowel de Fransen als de Amerikanen aanwezig waren. Dat er van gruwelijke situaties toch zulke prachtige, vaak confronterende foto’s genomen worden is bijzonder. We hebben de route van boven naar beneden genomen, deze behandeld de diverse bezettingen, vermiste journalisten, gevolgen van Agent Orange (chemisch wapen dat de Amerikanen gebruikte voor ontbossing, maar ook het leven van drie miljoen mensen kostte, en nog steeds voor misvormde kinderen zorgt, zelfs in de derde generatie). Buiten staat een collectie aan buit gemaakt Amerikaans militair materieel, diverse soorten gevechtsvliegtuigen, tanks en ander zwaar geschut, waar de mensen die de route andersom nemen vrolijk mee op de foto gaan. Wij hebben dat over geslagen.
  • We hebben een trip naar de Chi Chu tunnels gedaan met Sihn Tourist (halve dag).
    Zij zaten bij ons in de buurt dus we zijn daar gewoon naar binnen gelopen. Het is toch wel een must do. Dit is het tunnelstelsel die door Vietcong (VC) gebruikt is tijdens de oorlog met de Amerikanen. In de jungle van zo’n honderdvijftig vierkante kilometer heeft de VC een spinnenweb van circa 200km aan tunnel aangelegd met tot wel drie niveaus op een maximum van twaalf meter diep. Compleet met slaapvertrekken, wapenwerkplaatsen, hospitaals en keukens. De keukens waren een vak apart, voor koken heb je natuurlijk vuur nodig, bij vuur komt rook, en rook valt op. Dus wat deden ze, ze maakten een schoorsteen van soms wel 200m lang, hierdoor werd bij een bombardement een verkeerde lokatie gekozen. Daarnaast werd er alleen ’s morgens gekookt, omdat de rook dan met de ochtenddauw kon opstijgen.. Ook kregen we de diverse, afschuwelijke vallen te zien die de VC gebruikte om de Amerikanen uit te schakelen en vaak alleen te verwonderen. Een gewonde soldaat geeft meer vertraging dan een dode. Maar goed, dat is allemaal theorie, uiteindelijke hoogtepunt was toch wel het betreden van een tunnel. De voor publiek toegankelijke tunnel is honderdvijftig meter en er is elke twintig meter een uitgang gemaakt. De gangen zijn op de bodem een centimeter of zestig breed en hebben een boogvorm het hoogste punt wordt geschat op een meter hoog en dertig centimeter breed. Voor het toerisme hebben ze de gangen verlicht, met om de vijf à zes meter een lampje op voethoogte. Het is bloedheet in de tunnel en omdat het stelsel onder de jungle gegraven is, had VC te maken met de boomwortels en gaan ze dus op en neer en kronkelen erop los. De haakse bochten en vernauwingen (in een naar beneden hellend stuk wordt plots de tunnel nog maar vijftig centimeter in diameter, waar je op hielen en ellebogen door moet) in de tunnels zijn ontworpen als boobytraps, als er een tunnelrat in het complex zat waren dit de weerloze plekken waar ze door de VC werden gepakt. Al met al een avontuur!
  • Via hen hebben we ook de bus geboekt naar Mui Ne, helemaal niet duur en prima te doen (wij hadden een ochtend sleeperbus): Wel een tip: doe sokken aan, of neem die mee. Want je schoenen/slippers moeten uit in de bus en wij hadden het vermoeden dat de voetendelen vol met muggen zaten (dus lange broek is ook wel handig?)

Mui Ne

In Mui Ne hebben wij ontzettend gerelaxt! Je ziet wel dat het wat ingesteld is op Russen (ze spreken soms Russisch tegen je en borden zijn soms in het Russisch), maar toen wij er waren was het duidelijk laagseizoen. We hebben er dus geen last van gehad.

vietnamencambodja2015_00802
Het uitzicht van de dagen in Mui Ne

 

  • We zaten in Cham Villa’s. Duur, maar man o man, worth it!: http://www.chamvillas.com/
    • Villa met veranda aan het strand mét loungebed.
    • Hemelbed met klamboe.
    • Bad met raam naar binnentuintje.
    • Privéstrand.
    • Bar op het strand.
    • Bar in de tuin.
    • Zand elke dag vlak en strak geharkt.
    • Zonsopkomst kijken in pyjama en weer slapen.
    • Hardlopen op het strand.
    • Vietcong schoonmaaksters (je ziet ze nooit, maar zijn twee keer per dag geweest).
    • Zwembad omringd door weelderige tuin en kokosbomen.
    • Tuinmannen die het gras knippen met een schaartje.
    • Dames die met een bezem de gevallen bloemblaadjes uit het gras vegen.
    • Aapje in de boom.
    • Bliksem op zee dat niet aan land komt.
    • Slechte weersvoorspellingen, maar uiteindelijk twee keer tien minuten regen.
    • Russen waarvan je geen hinder hebt.
    • Zeewindje tegen de warmte.
vietnamencambodja2015_00726
Zonsopkomst

 

  • Als je vanuit Cham naar rechts gaat, kom je op een gegeven moment bij een restaurant waar ze buiten een groot bord hebben staan met iemand van het restaurant erbij (een beetje zo een treintijdenbord van het station wat ik me kan herinneren). Ga hier niet heen! Tenzij je krokodil wilt eten…
  • Nee, dan kun je beter naar Hill Smoked Restaurant. Lekkere burgers en goede vibe. Wij kwamen hier bij toeval s middags al langs en de kaart ging niet meer uit ons hoofd. Dus s avonds weer terug gegaan. Was heerlijk!

Dit was onze laatste stop in Vietnam. Hierna vertrokken we vanaf HCM naar Cambodja om daar ook nog ruim een week te verblijven. Wat een heerlijk land is Vietnam! We kijken met heel veel plezier terug op ons avontuur!

Roadtrip door het zuiden van de Verenigde Staten

Twee weken genieten van de veelzijdigheid van de Verenigde Staten was het plan. Uiteindelijk werden het drie weken en hebben we optimaal gebruik gemaakt van onze tijd. Weten wat we deden, zagen en aten? Zie hier onze roadtrip door het zuiden van de Verenigde Staten!

Voorbereiding

We hadden niet veel vakantiedagen, maar wilden toch weer op avontuur én wel eens naar de VS na een paar keer Azië. Maar wat ga je doen als je maar iets van twee weken hebt? Het westen heb je meer tijd voor nodig, enkel Florida zagen we niet zitten. Bovendien houdt ‘de man van’ best van muziek. Dus werd het een heuse trip door het zuiden. En met nog een paar extra vakantiedagen erbij, plakten we er toch nog een weekje Florida aan vast. Wel een tip bij het regelen van je ESTA: zorg ervoor dat je je niet vergist in cijfers of letters…

Nashville

We vlogen met Delta naar Nashville, de stad bekend om haar muziek (én Netflixserie)! Heerlijke stad die echt muziek ademt. We verbleven hier uiteindelijk 2 nachten, wat ons voldoende tijd gaf om de stad te verkennen en te beleven.

Tupelo

In Nashville haalden we onze huurauto op, een flink formaat naar Amerikaanse standaarden. En toen kon onze roadtrip beginnen! We reden vanaf Nashville over de Natchez Trace Parkway.  Deze historische weg werd oorspronkelijk gebaand door bizons, indianen en pioniers, is nu een prachtige toeristische route. Rond Mile 403 maakten we de eerste stop en maakten we een wandeling over de Old Trace, oftewel het originele pad van de Parkway.

DSC_0899

Een schitterende trip brengt ons uiteindelijk in Tupelo. Tupelo is voornamelijk bekend als de geboortestad van Elvis. In een boekje met coupons vonden we een coupon voor een overnachting bij Red Roof Inn, dus daar streken we neer. Eten deden we bij Sao Thai Tupelo. De entourage is waardeloos, maar het eten heerlijk! Had de fried rice, nauwelijks te onderscheiden van wat je op Rambutri Road Bangkok geserveerd krijgt!

Memphis

Volgende dag weer op tijd op, om richting Memphis te gaan. Maar niet voordat we een bezoek hadden gebracht aan het geboortehuis van Elvis Presley. Leuk om even rond te lopen, maar het huisje zelf zijn wij niet in geweest. Wij vonden dat meer iets voor de diehard fans! Voordeel van zo vroeg zijn was wel dat het in ieder geval niet druk was.

DSC_0946

Rond een uurtje of 11 waren we wel toe aan een kopje koffie. We kwamen terecht in New Albany. Heel leuk stadje! Bij Sugeree’s bakery haalden we een heerlijke taartje en met de bon kregen we bovendien korting op de koffie om de hoek!

Uiteindelijk belandden we in Memphis, waar we ons 3 dagen onderdompelden in de geschiedenis van deze stad.

Greenwood

Na een paar dagen lieten we Elvis en de zijnen weer achter ons en vertrokken richting het zuiden. Volgende bestemming was Greenwood, een klein plaatsje tussen de kantoenplantages. In Greenwood sliepen we in één van de vroegere hutjes waarin de arbeiders en slaven van de plantages woonden: Tallahatchie Flats. Van buiten is het echt een hutje en het interieur ziet er oud uit, maar alles is schoon en van alle gemakken voorzien. Dus na een bezoek aan de Wall Mart voor het diner van die avond (groenten!), konden we heerlijk genieten van het weer en de rust.

DSC_1120

Vickburg

Volgende stop: Vicksburg! Van een hutje op een plantage naar een hele andere overnachtingsplek: Anchuca. Een indrukwekkend, vooroorlogs plantagehuis. Er staan er meerderen in Vicksburg en wij zijn ze allen langs gegaan. Dat geeft toch het beste een beeld! Ze liggen vrij dicht bij elkaar, dus neem de tijd om ze even te bezoeken.

DSC_1153

Bij een bezoek aan Vicksburg hoort ook zeker het Vicksburg National Military Park. Dit indrukwekkende park herdenkt een van de meest tragische belegeringen van de Burgeroorlog. Ga vooral ook eerst even langs bij de tourist office (zit er tegenover) daar leggen ze alles even netjes voor je uit. Vervolgens kun je er met de auto door heen rijden. Wij wisten weinig over de burgeroorlog, dus dit gaf een goed beeld!

St Francisville

Hierna hebben wij best lopen zoeken voor een goede bestemming. We hebben gekeken in Natchez, maar dat viel ons erg tegen. Wel geluncht maar uiteindelijk door gereden naar St Francisville. We sliepen in de Best Western en aten en dronken aan de overkant bij The Francis Southern Table & Bar. Kijk wel uit met oversteken!

DSC_1288

Daar in de buurt is ook Rosedown Plantation. Absoluut de moeite waard, alleen al vanwege de oprijlaan!

Lafayette

Er moest ook geshopt worden!! Dus op naar de Mall! In ons geval de mall of Lousisiana, in Baton Rouge. Daar hebben we ons dus prima vermaakt.Volgende bestemming was weer eventjes zoeken. Uiteindelijk kwamen we terecht in Lafayette. In de Lonely Planet stond dat deze stad nog ontdekt moest worden. Maar voor ons was het toch een tegenvaller.

We sliepen in The Juliet Hotel. Het hotel omschrijft zichzelf als een boutique hotel. Dan verwachten wij wat persoonlijke aandacht en flair. De kamers zijn vrij kostbaar, maar voldoen niet aan de verwachtingen. Van buiten ziet het pand er matig onderhouden uit. Bij binnenkomst vond de receptionist bellen belangrijker dan wij. We kregen de keycards snel tussendoor en dat het Wi-Fi netwerk vrij toegankelijk is. De kamer had geen koelkast, dus naar de ijsmachine. Helaas out of order, alternatief had hij niet. Airco sloeg om de zoveel tijd aan met het geluid van een helikopter, niet uit te schakelen. Al met al, een zware tegenvaller. Dit geldt overigens ook voor de rest van Lafayette op maandag, nauwelijks iets open of te doen.

Heel snel daar dus weer weg. Onderweg brengen we nog wel een bezoek aan Avery Island: de Tabascofabriek! Er is slechts één fabriek ter wereld waar de Tabascosaus gemaakt wordt en dat is op Avery Island, in het Cajun-gebied. Het exacte recept is een al honderd jaar goed bewaard familiegeheim. Ze nemen je mee in de geschiedenis en in het proces. Echt een aanrader als je in de buurt bent.

DSC_1334

New Orleans

Van de drie steden die we bezocht hebben in de musical triangle voldoet alleen Nashville hier nog echt aan. De country leeft daar nog echt (en zijn we stiekem fan van geworden) in tegenstelling tot Memphis en New Orleans die de blues, rock ’n roll en jazz eigenlijk alleen nog voor de toeristen gebruiken op barstraten met tweede- en vaak derderangs artiesten. Straten als Beale Street in Memhis en Bourbon Street in New Orleans rieken dag in, dag uit naar verschraald bier en lichaamssappen.

DSC_1363

Toch vinden we in The Apple Barrel op Frenchmenstreet (ook een ver van prettig ruikende straat), een café annex wachtruimte voor het boven gelegen restaurant, een dame die geweldig kan zingen, het heeft iets van Norah Jones op gitaar. We blijven een tijdje plakken terwijl we hier genieten van ons eerste biertje in New Orleans, overigens hier uitgesproken als Nu Oorlins ipv Njuw Oorliens.

Op de terugweg liepen we een stukje langs de oever van de Mississippi om wat klassieke riverboats te spotten. Het is een toeristenattractie, maar je wil er toch één zien. We aten die avond Gumbo. Dat is de local dish die hier wordt geserveerd, een bouillon met garnalen en rivierkreeftstaartjes, natuurlijk met Louisiana Tabasco. Met gevulde magen liepen we richting hotel, maar eerst nog een drankje teveel met Theo en Tomás, twee ex politiemannen bij Harry’s Corner.

We hebben zelf dus ook goed gebruik gemaakt van het nachtleven in New Orleans. Dat betekent dat we de volgende dag met een dikke kater zitten. Waar we in Memphis genoten van de fried chicken van Gus, is Café du Monde in NO bekend om haar beignets. Eigenlijk gewoon vierkante oliebollen met heel veel poedersuiker. En die hadden we wel nodig.

DSC_1402

Het meest indrukwekkend in New Orleans was toch wel het National World War II Museum, een fantastisch museum. Een must voor wie geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog, maar eigenlijk verplichte kost voor iedereen, want het leert (ook ons) nog heel veel over wat er allemaal gebeurd is. In ieder geval had de uitleg van US365 mij overgehaald om er heen te gaan, en het was het zeker waard! Je krijgt bij binnenkomst een eigen ‘naamplaatje’ waarmee je een persoonlijk verhaal kan volgen van een Amerikaan tijdens WWII. Dat geeft een extra dimensie aan de beleving van het museum.

Florida

Bij een vakantie hoort voor ons toch ook strand, en omdat we tijd hadden, eindigden we in Florida. Om precies te zijn in Miami en de Florida Keys. Heerlijk na een fijne roadtrip en veel mooie steden!

Music City Nashville

“Welcome to Nashvegas guys!” begroet de chauffeur van hotel shuttle one ons, “where y’all from?” We vertellen uit Nederland te komen en dat dit inderdaad vlak bij Amsterdam ligt. Hij vertelt J.D. Hatfield te heten en twintig jaar getourd te hebben met een “wereldberoemde” countryzanger waarvan wij nog nooit gehoord hebben. Om zijn woorden kracht bij te zetten heeft hij ook nog een DVD in zijn shuttle met zijn optreden en een veelvoud van – al dan niet gephotoshopte – foto’s met (wat meer) bekende countryartiesten. Een goed begin van ons bezoek aan Nashville dus! Muziek all over the place! Hierbij onze tips!

Bezienswaardigheden

Sinds 2013 is in Nashville het Johnny Cash museum. Niet het indrukwekkendst museum dat we ooit bezochten, maar zeker het vermelden waard. Een bonte verzameling aan memorabilia van de man en zijn muziek.

DSC_0847

Meest bekende bezienswaardigheid is toch wel Country music hall of fame. Hier hebben we werkelijk onze ogen uit gekeken en zijn stiekem ook om qua Country muziek, geweldig! Johnny Cash, Loretta Lynn, Hank Williams, Dolly Parton en ga zo maar door. Ruim twee uur zijn we er druk mee. Absoluut niet overslaan!

DSC_0859

Daarna direct door naar het Ryman Auditorium, waar jarenlang het legendarische radio programma The Grand Ole Opry opgenomen is, en daarna wat in de vergetelheid raakte. Toen Emmilou Harris hier een live album opnam kwam de interesse voor de akoestiek van het pand echter weer helemaal terug, met  namen als a.o. Dolly Parton, Foo Fighters, Jack White, Raconteurs, John Fogerty, Taylor Swift, Ed Sheeran. Voor $10,- extra pakken we hier een guided backstage tour mee, begeleid door Josh “You paid for the tour, the comedy ’s for free.” Met veel enthousiasme leidt hij ons door de catacomben van de county tempel. We eindigen in de zaal zelf, met een schitterend uitzicht op het podium. Ervaring!

Omdat het niet heel lekker weer was tijdens ons bezoek, pakten we een hop on hop off bus en stapten uit bij het Bicentenial park en Farmers market. Als we onze eerste stappen in het park zetten vallen ook de eerste druppels regen. Niet veel later is de verhouding druppels en stappen zoek en daalt de volledige hemel op ons neer. Gelukkig weten we tijdig beschutting te vinden in de market, waar ook de boeren nog niet de behoefte hebben gevonden om op een regenachtige maandagochtend om half tien aanwezig te zijn. Niet echt boeiend dus. Het park is mooi, maar niet echt een must see.

DSC_0818

Met de bus komen we ook door Music Row, dit is het stadsdeel ten zuidwesten van het centrum, gecentreerd om 16th en 17th Avenue South. Maar omdat het inmiddels flink regent besluiten we een bezoekje maar over te slaan…

Slapen, eten en drinken

Overnachten deden wij in The Capitol Hotel Downtown Nashville: op redelijke loopafstand van alles. Prima kamer, niet heel bijzonder allemaal en uiteraard plastic borden bij het ontbijt.

In de buurt zit Puckett’s Grocery & Restaurant, waar wij voor een lunch neerstreken. Lekker druk, dus je kunt even  goed om je heen kijken.

Drinken doe je natuurlijk op Broadway, het honkytonk hart van Nashville, waar ’s middags al, beneveld van moonshine, lustig aan gitaren wordt geplukt. Volume staat overal vrij hard, we vinden een plek waar we elkaar kunnen verstaan bij Tequila Cowboy, bestellen een paar biertjes en genieten van de live muziek (en de andere toeristen: allemaal Amerikanen)! Gegeten hebben we bij Margaritaville.

De andere avond gingen we kijken op 2nd avenue, ook zeker even bezoeken! We aten bij the Stillery en eindigden weer op Broadway, dit keer bij The Stage, check deze link voor de virtual tour!

DSC_0883

A Little Less Conversation: Memphis

A little less conversation, a little more action please! Genoeg te doen in en rond Memphis. Wij hebben ons prima vermaakt in deze stad. Met name bekend om Elvis, maar dat is niet het enige… Dus hierbij onze ervaringen en tips!

Bezienswaardigheden

Graceland: Echt een must do. Héél leuk, we zijn niet persé Elvis fans, wel DSC_1053muziekliefhebbers. We hebben ons echt kostelijk vermaakt en de ogen uit gekeken in de woning. Als we aankomen zijn we overdonderd door de hoeveelheid land die dit bedrijf (inmiddels) in beslag neemt. Nadat we onze kaartjes hebben gekocht krijgen we een iPad en hoofdtelefoon. Je kan kiezen voor diverse talen, vriend wil het “origineel” horen, dus kiest voor commentaar van Uncle Jesse John Stamos, ik hou het dichter bij huis en luistert naar de Nederlandse stem, we noemen hem Ted de Braak. Achteraf blijkt dat het onderbewuste toch meer oppakt van de moedertaal wanneer je meerdere dingen tegelijk doet. We beginnen in de huiskamer, een uitzinnige verzameling van kleurrijke elementen met, achter de glas in lood pauwen, een vleugel als pronkstuk. Door naar de dining area, poolkamer, keuken (met twee televisies, één was al luxe in die tijd), televisiekelder (met vier televisies), junglekamer vol met Afrikaanse ornamenten, een schietbaan anex rookkamer, een kantoor, een manege én een trophy building, speciaal voor alle gouden platen en prijzen. Echt alsof je terug gaat in de tijd. Maar ook wel heel Amerikaans… geen woord over drugs of verslavingen… Tip: er pendelt de hele dag door een gratis busje van de Sun Studio naar Graceland. Wij zijn dus ‘s ochtends ingestapt bij het Rock ’n Soul museum en waren binnen 20 minuten bij Graceland (met in het busje continu een Elvis dvd aan!). Vanaf Graceland  rijdt de bus terug naar het centrum van Memphis!

DSC_0950Naast Elvis bevind zich hier nog een andere mijlpaal uit de historie, een zwarte bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis. Als we de hoek omlopen van Mulberrystreet zien we de lichtbak van het Loraine Hotel, de plek waar Dr. Martin Luther King doodgeschoten werd. Hier huisvest het Civil rights museum, het museum zelf was voor ons geen succes. Het heeft gewoon té veel informatie, ook niet volledig objectief opgezet wat ons betreft. Toch was de setting ervan goed gedaan, maar je moet er dus flink de tijd voor nemen.

DSC_1086

“Sun Studio’s, guided tour starts any minute. I’ll be back in a hour to drive y’all back to Beale street.” Sun is een klein hokje op een hoek van Union Avenue. Bij binnenkomst ziet het eruit als een koffietent, het is een beetje drukkig en lijkt niet echt georganiseerd. Toch hebben we snel ons ticket te pakken en lopen richting het einde van de ruimte. Daar is het de beurt aan Zack, eerder zat hij rustig achter een balie en nam onze kaartjes aan, nu transformeert hij tot een uitbundige showman vol passie over de muziek en  ….. waarlangs hij ons rond leidt. Hij vertelt over Sam Phillips begin bij de Memphis Recording Studio, de opzet van Sun Records, zijn samenwerking met BB King en Ike Turner. Hoe hij Elvis bij een jaar lang heeft afgewezen en niet goed genoeg vond voor zijn label, totdat hij tijdens een pauzesessie indruk maakte met een stukje blues. Phillips vroeg Presley dit nog ‘ns te spelen, maar dan sneller. En de rest is geschiedenis! Ook leerden we van Zack dat de country scene in Nashville zich wilde niet associëren met Rock ’n roll of rythem and blues, met deze reden stond men drums niet toe op de Grand Ole Opry. Toch wilde Johnny die ritmische snare drum in zijn muziek. Toen kwam Sam Phillips in de legendarische Sun studio’s in Memphis op het idee de snaren van een gitaar spanningloos te draaien en een dollarbiljet om de hals te vouwen, waarna the man in black toch hetzelfde geluid in zijn hits kon verwerken. Luister Walk the line en je hoort het direct. Zack, speelt het, met de hals van zijn gitaar triomfantelijk omhoog gestoken, mee met de mannen. Als afsluiter neemt Zack ons mee naar de opnameruimte waar de groten speelde en nog steeds spelen. Zo heeft U2 hier een drumstel achter gelaten en hangt aan de muur een foto van de opname van het million dollar quartet Elvis Presley, Johnny Cash, Carl Perkins en Jerry Lee Lewis. En je kunt zelf ook op de foto!

Slapen, eten en drinken

Bij aankomst in Memphis gaan we eerst op zoek naar een geschikte plek om te slapen. We hebben al gezien dat de hotels downtown behoorlijk prijzig zijn, dus beginnen buiten het centrum. Dit ziet er allemaal uit alsof Grissom hier al regelmatig is langs geweest met luminol en UV lamp. We eindigen in het centrum bij Vista Inn, meer een plek voor Horatio, maar wij doen het ermee.

Gus’s World Famous Fried Chicken: Hebben we in Nederland alleen KFC, heeft AmeriDSC_1087ka er meerdere. Gus’ kwam voorbij in Man v Food (check de video hier), waardoor wij het opzochten. Zeker de moeite waard, ook alleen al vanwege de sfeer. Hebben zowel white als dark genomen. De laatste had onze voorkeur, nog meer smaak.

DSC_0963

Beale Street: was niet ons ding. Je moet er wel foto’s van hebben uiteraard, maar het voelt een beetje als een Griekse barstraat in de zomervakantie. Misten de passie voor muziek die we wel in Nashville vonden.

 

Mainstreet was het veel meer voor ons! Geen muziek hier, maar rustig en wel iets te zien. We hebben onder meer gegeten bij Aldo’s Pizza Pies (leuk, een pizza delen!), vooral buiten zitten is leuk. Ook een aanrader is Local Gastropub op Main street. Klein, echt een sportsbar, maar wel relaxt. Prima plek voor een biertje en een burger. En een hele aardige barman!

DSC_0954
uitzicht vanaf Main street

De Florida Keys: onze reis en tips

Wie Florida zegt, zegt de Keys. Tenminste, wij wel! Met de laatste jaren Azië in gedachten, zagen wij een eilandengroep wel zitten. En dan nog verbonden met een snelweg ook! De overseas highway is dan ook één van de bezienswaardigheden.

Dus met de voet op het gaspedaal (of eigenlijk de auto op cruise control) gingen we van Miami op naar de Keys! We hebben er een leuke en lekkere paar dagen gehad. En ieder ‘eilandje’ heeft weer zijn eigen charme. Hierbij onze ervaringen en tips!

De Keys algemeen

  • Geniet en kijk uit het raam! Het is zó bizar dat je soms aan beide kanten zo dicht bij DSC_1730de zee zit!
  • Het zijn dan wel eilanden, maar het is en blijft Amerika. Bij eilanden dachten wij terug aan de idyllische Aziatische strandjes waar alles op loopafstand is. Tja, verkeerd gedacht. Uiteraard ga je overal naar toe met de auto. Ga je wel lopen, dan loop je dus langs die snelweg. Of moet je hem (met gevaar voor eigen leven) oversteken…
  • De hele overseas highway is ongeveer 100 mile en de mile markers langs de weg tellen af naar nul tot je bij Key West bent. Alles is ook aangegeven met de mile markers (maar de navigatie werkt ook prima!)
  • Wij zijn eerst naar Islamorada gereden, toen door naar Key West en op de terugweg naar Key Largo, maar de volgorde kun je natuurlijk prima zelf bepalen!
  • Onderweg kom je langs Big Pine Key staat bekend om de Key Deer. Wij hebben ze niet gezien 😉

Islamorada

We hebben onze navigatie ingesteld op Islamorada. Na zo’n vijftig mijl komen we aan op de Keys, een door bruggen aan het vaste land geketende eilandengroep ten zuiden van Florida.

  • We sliepen in La Siesta Resort & Marina: We waren wat afgeschrikt door diverse beoordelingen op Tripadvisor over de kamerkwaliteit. Hadden 1 nacht geboekt door middel van een aanbieding op booking, dachten we, er zit nog een gemeen $25,- servicekosten bij als naheffing. Blijkbaar om de surfplanken en kano’s gratis te kunnen verstrekken, ik vind dit niet echt gepast. Bij aankomst blijken we in het gerenoveerd gedeelte van het resort te verblijven, perfect uit te houden daar. Echt een vakantie paradijs. Een mooie, ruime, moderne en schone kamer. Voldoende parkeerplaatsen. Goed zwembad, mooie ligging. Ontbijt is wel wat karig. Hebben nog een nacht bijgeboekt. Een vervelend detail, de afstandsbediening van de plafondventilatoren reageren op elkaar, beide nachten stond plotseling de verlichting aan…
  • Nadeel is dat er niet echt iets voor diner in de buurt is en dat ze wel fietsen hebben,DSC_1717 maar dat die voor het donker terug moeten zijn. Maar als je in Islamorada bent, moet je echt gaan eten bij Morada Bay Café. Dit is echt paradijs! Je eet op het strand met zicht op de zonsondergang. Met lampjes en fakkels!
  • Koffie en Key Lime Pie haal je bij Midway Cafe & Coffee Bar (of iets anders, het is lekker!). Is ook echt een leuke stop als je er alleen maar langs komt. Heerlijk!

Key West

We verlaten Islamorada en rijden van Key naar Key over de zevenmijls brug (die echt zo lang is), naar Bahia Honda Key (leuk om even rond te lopen in het park!) om uiteindelijk aan te komen op Key West. Hier hebben we een kamer in de B&B van Christina: Knowles House B&B. De kamer is van het formaat linnenkast en de gedachten aan in bed liggen hier roept claustrofobie op. Als we onze koffers naar binnen getetrist hebben gaan we op pad:

  • Richting Duval street om daar oververhit neer te strijken bij een wijnbar. We waren eigenlijk op zoek naar een lunch, maar kwamen hier terecht en bestelde een broodje en uiteraard een glas wijn. Dat broodje, o-ver-heerlijk (!) kwam overigens van verderop in de straat: Croissants de France. Deze wijnbar, Vinos on Duval, is echt een aanrader!
  • Na de wijn zijn we richting het Hemingway Home gelopen (was dichtbij). Maar wij vonden het t geld niet waard en zijn doorgelopen.
  • Eén van de dingen die we natuurlijk moesten doen in Key west was naar het Southernmost Point. Het merendeel van de bezoekers van Key West staat op de foto met de rood/zwart met geel gekleurde boei. Daarvoor moet je dan wel netjes in de rij gaan staan. Wij maakten gebruik van het moment dat er een ‘wissel’ plaats vond en er dus even niemand naast stond, om een foto te maken. Zonder ons dus. Dat dan weer wel.DSC_1782

Daarna keren we terug naar Christina, waar we ons het zwembad in vouwen. “It might be small, but it does the job” roept ze als ze met twee cold adult beverages voor ons naar buiten komt!

‘s Avonds gaan we weer op pad, op zoek naar een goede plek om te eten. We lopen langs het water, ook met als doel om de Sunsetviering te bekijken. Wat een gedoe, iedere avond staan er dus heel veel mensen daar te kijken. Het is eigenlijk gewoon een soort kluitje van mensen, waar anderen weer gebruik van maken door hun kunsten te vertonen. Wij vonden het maar overdreven en niks. En bovendien de sunset in Islamorada mooier ;). Uiteindelijk zijn we ergens langs het water neergestreken voor een diner, maar ook dat is niet noemenswaardig. Maar al met al hebben we een leuke tijd gehad in Key West. Toeristisch, maar niet vervelend.

Key Largo

  • Bij Key Largo heb je het John Pennekamp State Park. Het is een zogeheten onderwaterpark van Amerika, met koraal waar je kunt snorkelen of kunt rondvaren met een glasbodemboot. Let wel op de tijden, want wij stonden er dus op een tijd dat pas 2 uur later een boot zou gaan. Uiteindelijk zijn wij niet het water in of op gegaan. We hadden al een indruk gekregen door het bezoekerscentrum. En geconcludeerd dat als je de Great Barrier Reef gezien hebt (hebben we), dit niet de dollars waard was…
  • We verbleven hier bij Bay Harbor Lodge. Niet heel bijzonder, kleine kamer. Geen ontbijt, wel gratis koffie en een muffin. Plekje aan zee is wel heel mooi met fijne stoelen.
  • We hebben gegeten bij Island Grill at Mandalay omdat dit op loopafstand  van ons hotel was. Het heeft een ruim terras (wel een beetje plastic) met een bar aan de zee. Eten is wel gemiddeld. Niet heel bijzonder.

Vlaamse Goulash

Toen Reizen de pan uit mij vroeg vrijdag een stukje te schrijven over de dag van de bonbon, bleef inspiratie achter. Een druk marathon schema forceert alle energie naar de benen, in plaats van richting plaats de plek in het brein waar tekst zich tot verhalen vormt. Kans twee is pas over ruim twee weken, woensdag 7 juli: de dag van de chocolade.

Het is waar, ik kan behoorlijk enthousiast worden van een écht lekkere bonbon, en dan hebben we het niet over een standaard praline, maar die van wereldklasse. Ik ben namelijk groot bewonderaar van Dominique Persoone, dé Vlaamse chocolade koning, een ware cacao god. Wie bedenkt een variant te maken gevuld met bacon, sake, zwarte olijven, wasabi of tabak (de lijst kan nog veel langer) én het naast bijzonder ook nog ongekend lekker maakt, is een hele grote in die wereld.

Meermaals zijn we afgereisd naar Brugge of Antwerpen, hoofdzakelijk voor een doosje van The Chocolate Line. De Michelangelo in Brugge en het Antwerps Rubens huis waren slechts bijzaak. Zuinig met onze verworven schat gebruiken we de smaakexplosies op een rantsoen van één per avond.

Maar, is het is toch nog lang geen 7 juli? Nee! Het is zondag 26 juni, en toch gaat het al zinnen lang over bonbons. Dat heeft een reden. Het is sommigen wellicht ontgaan, maar momenteel is er een voetbaltoernooi aan de gang, waaraan ons nationaal team niet deelneemt, maar onze zuiderburen wel. Jarenlang was het niet veel met de kwaliteit van de Belgen op het veld, maar sinds een aantal jaren is een groep spelers uitgegroeid tot een goed spelend team dat, weliswaar stroef begon, maar toch de achtste finales bereikt heeft.

Vanavond om negen uur spelen De Rode Duivels tegen de Hongaarse elf. Ik wil Dominique dan ook uitdagen om bij winst van zijn land een limited edition Goulash bonbon omhuld met Belgische chocolade te maken! Het zou het begin van een mooie themabox kunnen worden. De naam heb ik al voorhanden: “Ingepakt!”

Door: De man van

Cambodja: De schokkende geschiedenis van de Rode Khmer

Vandaag is de internationale dag ter Ondersteuning van Slachtoffers van Marteling van de VN. Afgelopen jaar in Cambodja hebben wij de gevolgen van marteling gezien in het Toul Sleng genocide museum. Het museum, ook bekend als S-21 is een oude school in Phnom Penh, voordat dictator Pol Pot in 1975 besloot, de macht te grijpen en zijn idee van een hersenloze communistische staat met agrarische lemmingen in praktijk te brengen. Dit allen gerealiseerd met een leger van jongens uit de provincie tussen 13 en 20 jaar oud bepakt met machinegeweren, Khmer Rouge (Rode Khmer) genaamd.

Op dat moment werd de school aangepast naar gevangenis. Iedereen die een opleiding had gevolgd, of op enig andere wijze als intellectueel bestempeld kon worden werd ondergebracht in één van de honderddrieënzestig gevangenissen die hier waren. Wijze om een intellectueel te herkennen waren: Meertaligheid, witte huidskleur (zat vaak binnen), zachte handen (niet gewend aan zwaar werk) of gewoon een bril had (?!). Zij kregen een enkeltje, want eruit kwam niemand.

Bij binnenkomst werd men direct gemarteld met stroomstoten of zweepslagen en gedwongen tot een bekentenis van misdaden tegen de staat. Als dit niet voldeed begonnen ze net zo lang opnieuw tot het slachtoffer zelf overtuigd was van zijn daden. De echte “die hards” werden ondersteboven aan hun armen in een galg gehangen tot ze buiten bewustzijn raakte om vervolgens gewekt te worden in een pot met ontlastingswater, men werd met een nijptang ontdaan van vingernagels, of andere overtuigingsmethoden. Het hele complex hangt vol met foto’s van zowel slachtoffers als bewaking en zijn onwaarschijnlijk.

De volgende ochtend stond een bezoek aan de Killing Fields op het programma. We komen aan bij Choeung Ek, zoals ze in Khmer heten, betalen en pakken de audiotour. Hierin wordt haarfijn uitgelegd wat er na de bekentenis in Toul Sleng gebeurde.

Per vijftig man werden de gevangenen ’s avonds geblinddoekt en vastgebonden in een vrachtwagen vervoerd, de rit die wij zojuist reden. Onder het voorwendsel dat ze werden verplaatst en soms zelfs vrij gelaten. Niets was minder waar.

Eenmaal aangekomen werden ze in een wachthut gezet zonder ramen of daglicht. Erna werden zij bij massagraven op gruwelijke wijzen om het leven gebracht. Kogels werden hierbij nagenoeg nooit gebruikt. Dit bracht onnodige kosten met zich mee.

Het afschuwelijk bewind van de dictator kostte in vier jaar totaal twee miljoen levens van de toen acht miljoen tellende bevolking (één op vier!), waarvoor hij nooit vervolgd is en tot in de tachtig als vrij man in Cambodja geleefd heeft. Niet alleen op de Killing Fields die door het hele land opgericht waren, maar ook in de gevangenissen en in de werkkampen, waar met minimale voeding dagen van zestien uur gemaakt werden stierven velen.

Nog steeds komen in Choeung Ek botten en tanden boven de aarde uit na regenval. Ook zien we zo nu en dan kledingstukken van overleden in het zand.

Als laatste bezoeken we de herdenkingsstoepa, een religieus gebouw waar de schedels en beenderen van meer dan tienduizend slachtoffers in zeventien etages totaal zo’n tien meter hoog gestapeld zijn.

Een  bezoek aan zowel Toul Sleng als de Killing fields zorgen er wel voor dat je even moet bijkomen van zoveel gruwel en geweld. Maar bij een bezoek aan Cambodja kun je het belangrijke deel van de geschiedenis niet over slaan.

Mijn tips:

  • Plan niet alles op één dag, maar ga in de ochtend naar het één en de volgende ochtend naar het ander. Dit geeft je in de middag de tijd om te verwerken wat je gezien hebt
  • Doe de audio tour bij de Killing fields
  • Mocht je hem nog niet gezien hebben, kijk dan vooral ook de film Killing Fields

Ik zag trouwens dat er ook een documentaire is over de acteur uit Killing FIelds, Dr. Haing S. Ngor.

Miami: mijn tips!

Tijdens onze rondreis in de Verenigde Staten gingen we ook naar Miami. Omdat we ook naar de Florida Keys wilden, hadden we niet veel tijd. Drie dagen zaten we in Downtown en twee dagen in Miami beach. Hierbij mijn tips!

(Downtown) Miami

20160513_115829
Bayfront park

Alle tips op een rij:

 

  • Overnachten: Echte tip is the Langford Hotel. Mooie plek, met stijl ingericht, vriendelijk personeel. Zijn nog niet zo lang open, dus een aantal routines moeten nog wat ingesleten worden, maar geen probleem. Het ligt heel centraal, dus veel is op loopafstand.DSC_1418
  • Bayfront park: vanaf het hotel loop je binnen een paar minuten naar dit park. Instant Miami feeling! Veel palmbomen en wat rust in de stad. Er worden ook allerlei activiteiten georganiseerd. Zo ook bierfestivals en tentoonstellingen, zo las ik ergens.
  • Winkelcentrum Bayside: ook op loopafstand van het hotel. Hier kun je genieten van muziek en winkels. Vanaf dit winkelcentrum gaan ook rondvaarten. Hebben wij uiteindelijk niet gedaan, maar kan volgens mij wel mooie plaatjes opleveren.
  • Miami Heat: ga ab-so-luut naar een wedstrijd van Miami Heat in de American Airlines Arena. Wat een spektakel! En trek iets wits aan!

DSC_1462

  • Dineren: wij hebben heel goed Italiaans gegeten bij Fratelli Milano. Wel, zoals normaal in de VS, stonden we heel snel weer buiten. Dus die fles wijn die we besteld hadden konden we half vol meenemen.
  • Voor ontbijt, lunch of wanneer dan ook: Fresko Gourmet! Heerlijke verse broodjes, maar ook crêpes (hallo Oreo cookie crêpe!)
  • ULTIEME TIP: groupon! Toen wij in downtown zaten hadden we geen auto. Vanaf Bayside gaan meerdere hop on/hop off bussen, maar die zijn erg duur. Via groupon vond ik een deal voor de helft van de prijs! Dus schrijf je in voor deals en je kunt een hele dag rondrijden van downtown, naar Miami beach, naar Little Havana en naar Wynwood Walls. Een stuk goedkoper dan met een Uber, geen gedoe met het OV en nog met gratis entertainment van de tourguides 🙂
  • Little Havana: zijn wij aan het einde van de dag heen geweest. Stelt ook weer niet heel veel voor, maar bij Ball & Chain kun je een lekkere mojito drinken en salsa dansen.
  • Wynwood walls: heel erg mooi! Echt een aanrader om heen te gaan. Het is wel druk, maar de plaatjes zijn echt schitterend. Wynwood bruist van de creatieve types en kunst. De wijk was redelijk vervallen totdat Tony Goldman het nieuw leven inblies en de gebouwen voorzag van de mooiste schilderingen. Nu stikt het dus van de schitterende kunst en dat gewoon op de gebouwen!

Miami Beach

  • Vintro hotel: Ideale ligging om Miami beach te verkennen, zeker met de gratis fietsen die ze ter beschikking stellen. Het personeel is uitermate vriendelijk en behulpzaam. De kamers zijn wat klein, maar heel mooi en modern ingericht. En op het dak een klein zwembad, maar heel uitgebreid dakterras met bedden (nee geen ligbedjes, échte bedden), hangmatten en lounchestoelen. Voor ons ideaal, want het was onze laatste dag voordat we naar Nederland gingen.
  • Dan fietsen langs Miami Beach Boardwalk! Je rijdt lekker langs het strand en kunt je ogen uitkijken!
  • Vintro Kitchen: hoort dus bij het hotel. Staat goed aangeschreven, alleen is niet heel erg druk. Jammer. Want wij hebben echt voortreffelijk gegeten! Even geen hamburgers en friet, maar Orzo mac ’n goat cheese en charred cauliflower met manchego. Wat hebben wij gesmuld van de bloemkool! Dus trek je niks aan van de leegte van het restaurant en ga zitten en geniet!
  • Ontbijten, brunchen of lunchen bij The Front Porch Café. Hartstikke populair (in ieder geval op zondag), want je moet wel even wachten voordat je een tafel hebt, maar het is het waard! Gratis refill van koffie en het water wordt ook voortduren
    11th-street-diner
    The Diner (foto: CBS Miami)

    bijgevuld. En dan het eten… heerlijk! En heel veel, dus zorg dat je flinke honger hebt.

  • Nog meer food: typisch Amerikaans eten bij ‘The Diner’. Voor de ervaring alleen al gewoon doen. Ga in de typische bankjes zitten, of… gewoon aan de bar!
  • Lincoln road: een bezoek aan Miami beach kan niet zonder naar dit winkelparadijs te gaan! Maar ook gewoon leuk om lekker door heen te lopen en te kijken.  Een winkel met alleen maar Havana slippers 🙂
  • We hebben geluncht op Espanola way (tussen 14th en 15th): een smaller straatje met palmbomen en zonder auto’s. Wij zijn uiteindelijk neergestreken bij Hosteria Romana. Lekker een wijntje genomen en een pizza gedeeld. Je kan trouwens op Google maps bij hen binnen kijken!
  • Met de fiets zijn we ook naar het Holocaust museum gegaan. Even wat meer serieus in de stad die verder over feesten en lol gaat. Het is een heel indrukwekkend monument, ik raad echt aan om er heen te gaan. Wat ons opviel was dat het water blauw was (als je je hand erin steekt zie je het). Blijkt dat ze dat hebben gedaan zodat het altijd zwart lijkt.

DSC_1850

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑